naparmış?

Karadeniz'in yeşiline içim gide,
Halayın (pardon horonun) içinde kıvrıla,
Düğün pastası kemire,
Minuruma çokça sarıla

-madığım bir gün oldu dün ve bugün.

Bir gün o balkonda kahve içmek üzere sözleştik!



Yine de umudumuzu yitirmedik benzer olaylara yaklaşmamıza sevindik.
Bunu da atlattık.

hey you!

Selam sana 2018!
Selam sana uzunca bir süredir ihmal ettiğim canım blogum!

Bir de baktım en son mayıs ayında bir şey postlamışım. Aradan geçmiş 7 ay.
Postu oluşturmaya başlayalı aradan geçen yarım saati dee hesaba katacak olursak, gerçekten büyük zaman. Bu zaman aralığında neler değişti neler oldu diye (en azından sonra okuduğumda hatırlamak için) bişiler yazmak isterdim ama sanırım yapamıcam.

Ama şey yapabilirim sanırım 2017'de neler yapmadım? Belki buradan yola çıkarak 2018'de yapmak istediklerim hatta mini bir de to do list oluştursak fena mı!

NOT DONE LIST
-Bisikletimi tamir ettirmedim, hiç bisiklete binmedim!
-Eve 5 dk mesafedeki küçükyalı sahilde sabah ya da akşam yürüyüşe çıkmadım.
-Tezimi resmen unuttum. Hakkında makale yazmaya resmen tenezzül etmedim.
-Goodreads 25 kitap challenge'ını tamamlayamadım. 23'le seneyi kapattım.
-Seramik kursuna başlamadım. Hala seramik pişirmedim.
-Düzenli spor yapmadım, düzenli ve sağlıklı beslenmedim.
-Hala turistik İstanbul gezisi yapmadım
-Kodlama, web tasarım öğrenmedim.
-Yarışma projesi yapmadım.

Aklıma geldikçe editlenecek bir liste oluştu burada.
Şimdilik kısa bir selamlamayla yetineyim. Az kitap okuyup uyuyayım.

hey hay!

Nerede kalmıştık demek için çok geç kaldım çünkü köprünün altından üstünden her yerinden çokça sular aktı çokça şeyler değişti, değişmeye devam ediyor.

 

Ama geçen gün eve doğru gerçekleştirdiğim otobüs yolculuğıında kızım özlem neden bişeyler yazmıyosun zaten beynin leblebi kadar unutcaksın işte 2017nin ilk yarısında neler yaşadın neler oldu neden anlatmıyosun dedim kendi kendime. Sonra düşündüm eğer yazacak olsaydım ne yazardım diye. Herhalde hayatımın genel akışında günlerimin nasıl geçtiğinden ziyade genel olarak hissettiklerimi yazardım. Yani atıyorum günün hangi saati evden çıkıp ofise hangi saatte hangi araçla vardığımdan öte (ki bence bunlar da önemli detaylar hatırlamak için - dur kısadan bi anlatayım minibüsle gidiveriyorum yolda genelde kitap okuyuveriyorum eğer yürürsem sahilden hafif bir tempoda 1 saat 15 dk gibi bir sürede ofise varıp hemencecik üstümü değiştirip tostumu yapıveriyorum.-) Lafı açılmışken ocak sonundan beri Caddebostan'da bir ofiste gizli kapaklı işler yapıyoruz. Bu işi bana bağışlayan Hazankuşum, benim bir iki gün önce görüştüğüm iş yeriyle anlaşmış ve bayrağı bana teslim etmişti. İnsanın hayatında Hazan gibi biri varken başına kötü şeylerin gelmesi pek mümkün olmuyor. Ama Hazan o ofiste mutlu olamayınca işten ayrılıp kendini mutfaktaki fırına teslim ettiği zamanlarda bende bir suçluluk duygusu bir utanma duygusu... Neyse ki şimdi yine düzenini kurdu, çok istediği güzellikte yeterince kurumsallıkta bir işe sahip oldu. Kalp.

 

Ocak ayından başlayıp Mayıs'a kadar neler olduğunu anlatacak değilim böyle satır satır ama belli başlı olaylardan biridir ki MEZUNİYET! Gözlerimi parlatan parmaklarımı kıpırdatan başlangıça sahip master hayatımı THIS IS THE TIME TO REMEMBER, CAUSE IT WILL NOT LAST FOREVER nidaları sayesinde bitirdim! BUT TIME CHANGED ve mezun oldum. Hem de beklemediğim şirinlikler içinde. Master öğrencisinin korkulu rüyasıydı jüri. 15 Ocak'ta nasıl uyuyp 16 Ocak'ı nasıl atlatacağım kabusları görürken 16 Ocak'ta babama güzel bir doğum günü hediyesini verecek konuşmayı dinlemiş ve memnuniyetleri gözlerden okumuştum. Kendime güvenemediğim çoğu anların en yoğunu böyle geçip gittiğinde evet öss tercihlerimde hayatımın tüm şansını bitirdim ve üzerinde İstanbul'a mastera geldiğimde artık şans kırıntılarını harcıyorum dediğim anda herhalde artık kesin bitmiştir şansım diyebiliyorum. Hala kendime o kadar güvenemiyorum ki diplomayı aldıktan sonra bile açıp okumadım tezimi. Hata görmekten ya da kendime gülmekten korktuğumdan tabi ki. Böylesi düşünmemek için en iyisi. Düşünmemek ya da saçma sapan şeyler düşünmek üzerine yazacağım makaleler de hep korkudan erteleniyor mesela. Ne gerek var diyorum tekrar acı çekmeye.

 

İstanbul'a gelirken insanların idealleri olur, idealleri peşinde koşar. Çoğunlukla da başarır. Nedense ben ideallerimden şimdilik vazgeçmiş günübirlik hayattan maksimum zevki almaya çalışan saçma sapan bir bireye dönüştüm. Kafası denklemler ve sorunlarla dolu olarak devam edebiliyor olsaydım eminim böyle saçma sapan bir birey olmanın hayalini kurardım, şimdi tekrar düşünmek istiyor olmam gibi. İstiyorum istemesine ama oturduğum yerden. Hatta yattığım yerden. Ben bir şey isteyince kocaman bir buzdolabı olan evren bana bunu yoktan yere sunmayacak. 2010 yazının bir akşamı tartışılan bu konuya 2017 yazında bakış açım amma da değişmiş. Ama bir yandan Gündem Özel'de dinlediğim kuantumcu ablaya da hak veriyorum.  Ben bu koltuktan nasıl düşmüyorum diyor. Neyse o başka bir mevzu da asıl söylediği şey şu ki (eğer gece 2ye kadar oturup izleyemiyorsanız diye söylüyorum - alternatif bir yöntem olarak çizim yaparken arkada kaydedilmiş yayını da dinleyebilirsiniz tartışmalar kafa açıyor.) heh ne diyorum. Soyut olarak düşündüğüm her ne var ise aslında düşündüğüm an somutlaşıyor. Bir şekilde somutlaşıyor yani. Araba düşününce pıt diye gökten araba düşürememenizin nedeni doğrultusunda somutlaşıyor. Ama hala bir araba varedebilirsiniz. Keep dreaming olayı. İstemeye ve onun için çalışmaya devam edin.  İşte ben istediğim şey için çalışmaz isem zaten pıt diye oluvermeyecek. Ne istediğimi biliyor muyum o da ilginç ve cevap verilmesi gereken sorularımdan biri.

 

Neyse bu postu hatırlamak istediklerim üzerine yazacaktım yine çivisi çıktı. İstanbul'da şimdilik herşey gayet güzel, normalleşti ve yuvarlanıp gidiyor. Büyüyerek gitmiyor olsa da yuvarlanıyor. Şubat'ın başından beri, bir daha sahip olamayacağım(ı tahmin ettiğim) kadar keyifli bir evde oturuyoruz. Şu ara tek derdim yaz bitiyor ve ben hala bisikletimin tekerini yaptırmadım oluyor. Derdimi s*kmeden önce bir düşünelim. Yok vazgeçtim düşünmeyelim eller serbest.

 

Kimsenin derdi tasası olmasın, Özlem aile fertlerinden bir başka minnoşa davetiye tasarlamaya, erkeğini mutlu edecek tatlı tarifleri öğrenmeye devam etsin. Bir de pilates olayını sürekli hale getirirse efsane olur. Yani 3 haftalık dersten sonra ramazan geldi diye atlamak olmasa keşke. Dersi kesintiye uğratmayı kendin istedin kızım. İftardan sonra napıyosan yap. Yapabiliyosan yap. Saat 1i geçmiş. Beyaz yakalı sahur vakti. Yeni bir yılın ilk 5 ayını da yedik gitti. Yaz kapıda artık geldi neredeyse. Aheyççu. Sokağa çıkmadan önce kremlerimizi sürelim. Yüzümüzü yıkamadan yatmayalım. Yaklaşık 1 ay önce geçirdiğim iğrenç operasyon ve dehşet faturasıyla tekrar karşılaşmamak için dişlerimizi güzelce fırçalayıp diş ipi kullanalım. Birbirimize sarılalım öpelim uyuyalım. Seramik broşlar minnoşlar yapalım ve onları satalım ek gelirimizle ister ayakkabı ister dolar alabilelim

Muç

 

Bu artwörk ile bir "kırık ortakal ne yaptapa" etkisi mümkün

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nasıl uyuyacağım nasıl?

16 Ocakta uyanmam gerek

16 Ocağa uyanmam gerek

15 Ocak akşamı 

Nasıl uyuyacağım?

Nasıl?

30.11.2016

canım kış...

Az önce Hazan'ın kış üzerine sitemlerini okuduktan sonra zaten 3 gündür dilimde olan şeyi ben de yazayım istedim. Canım kış.

Geçen haftanın ortalarından itibaren güneşten gözümüzü açamadığımız sıcak günler yerini aniden buluttan yansıyan ışıklardan dolayı yine açılamayan gözleri yaşartan soğuk havalara bıraktı. Tabi hazırlıksız yakalanma durumlarında "a a noluyo canım böyle?", "nedir yani?" diye düşünülmedi değil. Ama yine de kar istiyor canım kar!

 

Yazı sevmediğim konusunda cemiyette etmiş olduğum laflara ek olsun, şu da şöyle şurada dursun. Ben aslında yaz tatili nedir bilmezmişim a dostlar. Yani milletin tatil için çalıştığı 3-5 günlük şehirden kaçışları dört gözle beklediği zamanlarda, bende yine aynı söylem: "a a nedir canım bu böyle, nedir yani!?" Ama kimse bana demedi ki "öslemcim bak bu senin ekstra paran, bu da birbirinden güzel 3 tane arkadaşın, hadi siz şimdi yola çıkın."

Kışı övmeye yeltendiğim postta yaz tatilimi anlatıyorum, inanılmaz. Ceviz büyüklüğündeki zihnimin bana atacağı kazıklara karşı önlem olsun. Sonra kış kış canım kış bitanem kış demelere devam ederim.

27 Ağustos'tan 5 Eylül'e kadar rotayı şöyle çizdik. Akçay - Şirince - Dalyan - Antalya. O arada çok çeşitli yerleri ziyaret ettik. Bunda yakın arkadaş düğün tarihlerinin de yakın olması büyük etkendi elbet.

Ayaklar sudayken yenen köftenin tadıyla yol üstündeki gözlemecilerde yenilen gözlemelerin tadı kıyaslandı çokça. Cunda'da yenilen Ayvalık tostunun unutulmazlar arasına yazılmasının sebebini, Efes'te 100 liraya da satılsa alınacak olan bir damla suyun yokluğuna bağlamak; Kızılkayalar'daki küçük köy turunu taçlandıran yol kenarı yemişlerinin tazeliğini, dünyalar kadar geniş bir Antalya evinde yenen yemekte bulmak demek, ben 25 yaşıma kadar tatil yapmamışım demek. Bazı popülasyonlarda bir tür eziklik olarak kabul edilse bile, söylemekten gocunmadığım ve tüm deneyimlerime rağmen yine de "canım kış" diyebildiğim günlerin gelişine..

 

Hoş geldin canım kış.

Çiftçilere, sokakta yaşayan insanlara çok da şeyapmadan gel. Ben bekliyorum. Öptüm.

 

ah magritte

but first coffee ötesinde

Sabah bi kalktım sesimi kediler yemiş. Böyle mıymıntı bi hal. Meh diyorum sesli ve sessiz tekrarlar ediyorum. Sonra dedim kızım özlem haydi iş başına. Bi 15 dk katlanabildim. Sonra dedim kızım özlem kalk bi kahve bişey yap. Bi 5 dk daha devam ettim ama bi yandan discover weekly'nin de tadını çıkarıyorum. Yalan olmasın. Sonra dedim go go go.

Şimdi de go özlem go go go.

Ağustos sonu geliyor yola çıkmadan alınacak bi ton şey var piyuu.

bak yine normalleştik dostlarım

Siz de yapıyor musunuz bilmiyorum ama ben ara ara boşluk zamanlarımda kendi bloğumu açıp ne yazmışım ki ben neyi nasıl yazmışım neyi dinlemişim ay bi daha dinleyeyim diye geri dönüşler yaşıyorum. Bunun ah zaman geçiyor tabi güzelim kısmına şimdilik takılmamak isterken bazı bazı gördüğüm postlarla içim umutla doluyor bazısıyla yine yerle bir oluyorum.

 

Mesela dün yine ultra çalışma azmimi üstlenmiş ve 5-6 saat saat çalışmışken, bugün aynı azmi göstermek için motivasyona ihtiyacım olmamakla birlikte; bir çay molasında açtım ne yazmışım ne dinlemişim diye baktım ve bir post bana nerede olduğumu hatırlattı. Ha fiziksel olarak nerede olduğumu şu postla hatırı sayılır biçimde tekrarlıyorum. Aslında başka boyutta nerede olduğum. Word'ün kaçıncı sayfasında, kaçıncı kelimenin soru işaretinde olduğumu gördüğümde bahsettiğim şekilde bir umutlandım bir mutlu oldum. Aralık 2015'te 3.000 civarı olan kelimelerimi ve 13 sayfalık metnin şimdilerde  18.000 kelimede ve 50 sayfada olması konusu beni umutlandırırken şunu sormak da mümkün.

 

E tabi yaklaşık 8 ay geçmiş buradaki umut mudur?

 

Bilemem ben 3 aylık son deparları atmalı aylara girdiğimi hissettiğim zamanda bu posta rastlayıp biraz umutlanmak konusunda geç olmadığını düşündüm. Umuyorum öyledir çocuklar. 

 

 

Sonra bir de şu fotoğrafı ekleyip "kış gelecek, o kış gelecek" umudumla pencereden iki gram esinti daha rica edeyim.

Hate summer you know.

 

Hepiniz öldünüz ve ben hepiniz için, sizin hiçbirinize karşı tutmadığınız yası tutuyorum. Yazıklar olsun size. Topunuz, tüfeğinize de kemeriniz, sarığınıza da.

kıymet, namlunun ucunda bir çiçekse eğer ..

Ya kusura bakmayin da, ulkenin durumundan cok orada olen insanlara uzulup ardindan buna sebep olan ve bunu gerceklestirmek isteyenlerin olmesini dilemeyi ikiyuzluluk olarak bir tek ben mi goruyorum? Birileri de o saatte orada olan ve belki siyasetle uzaktan yakindan ilgisi olmayan insanlari oldurmek istemis belli ki. (Bu kadar basit olmadiginin elbette farkindayim) Hayir bir bombada sans eseri sizin olmesini dilediginiz insanla birlikte bir kisi dahi olse, o bombanin patladigina sevinecek olanlariniz var ve bu gercekten de yasanan olay kadar uzucu. Olayda yakinlarini kaybeden insanlarin ofkesini de anliyorum ama bir can daha almaya anlam veremem. Yaptiklari yanina kar mi kalsin diyeceksen, kar kaldigini nereden biliyoruz?

Neyse,

Buradan bu isi elinde guc olanlarin yap(abil)digi sonucu cikabilir. O guc birilerine kin besleyen guruhun eline gectiginde olacaklari tahmin edemiyorum. Tipki bu olaydaki gibi. cunku benim soz konusu ettigim sey olanca insancil tavrimla bir adet "can". Asil mesele dunya uzerindeki en sacma olum sekliyle can veren insanlar, insanlarin bir anda 'yok' olmasi.

Ecel kimdir ecel nedir burada ecel nerededir? Burada cellat bir adet sikik teroristtir. "Bugun allah icin ne yaptin?" sorusuna herifin cevabi budur. Burada guc malum bir sikik teror orgutudur.

Tum bunlara ilaveten,

Basindan beri burada olayi lanetlemek, bencillik etmek ve kin kusmak disinda paylasimda bulunan ya da bulunmayan milyon tane insanin, her turlu fikir beyani hakki oldugu dusuncesine saygimla, atilmasi gereken adimlarin kucuk kaldigi ve de aslinda bunlar olmadigi kanaatindeyim. "Bi siy yipilim irtik" gibi degil, zira ne yapilabilir bilmiyorum. Ama nelerin yapilmamasi gerektigi konusunda fikirlerim var. Ve de rafa kaldirdiginiz gezi ruhunu hatirlatmakta fayda goruyorum. Cunku uc gun sonra sira oraya da gelecek. Cunku uc gun sonra ne yazik ki hersey normallestigine inandirildigimiz seyrine donecek. (döndü-köprülerde halaylar, tv programlarında halaylar, halaylar, halaylarımız...)

Az once bahsettigim gucun birlik olmakla, yanlis kararlar verilse bile birlik olmakla geleceginden suphem yok. Bunun en guzel ama en cirkin orneklerini malum secimlerde, insanlar yas tutarken yasa oylayan birlikte gorebiliyoruz. cunku onlar bir; istikrari, dini ya da daha herhangi baska biseyi ne yolla olursa olsun savunmaya ve gelistirmeye ugrasanlar. kendi birligini ve bir olarak savunduklari ideolojiyi tehlikeye atabilecegini dusunduklerine de ne yaptiklarini gorduk. Biz de mi oldurelim? Hayir bu memleketin hak hukuk iceren kitaplara, hak hukuk bilen insanlardan daha fazla ihtiyaci var. Silaha degil kitaba ihtiyacimiz var.

Yasanan olaya seyirci kalamayan herkesin birligi birilerinin olumuyle saglanmayacak. Burada "ay o saatte ben de orada olabilirdim" endise eden arkadasina bok atmak yerine "iki dk gelsene bisey konusucaz" diyebilmek cok onemli diye dusunuyorum. Konusmanin da yikici degil yapici yaklasimla gerceklesmesi, 13-14 senenin yikici etkilerini yavas yavas da olsa duzeltme cabasini barindiracaksa tabi.

Pesinen de belirteyim: buradan teroristi de oldurmesinler gibi bir sonuc cikarmak mumkunse soyle bir soru sorulabilir. Millete, topluma, insana zarar veren basbakan, cumhurbaskani, terorist ya da vatandasin kendisi ise; yaptiklari karsisinda carptiracagi cezanin olum oldugu dusuncesi, insan hayatinin yetkisi kimde tartismasini dogurur. Bu tartismayi da hangi saglikli beyin yapacak?

 

 

--- Atatürk havalimanındaki patlamanın hemen ertesi gün okuduğum izlediğim pek çok şeye tepki olarak yazmıştım. Şimdilerde açığa çıkan daha çirkin şeyleri öğrenmeden ve bu aslında bu çirkinliğe hala aynı pencereden bakıyor olmakla birlikte ---

Jazzamor - Tomorrow

 

 

 

 

Wow wow wow dedim. Dostum bu nedir?

balkon hakkı

Şu an günün 4. çalışma saatine (evet word'ü yeni açmış olsam da 3 saatlik autocad'i çöpe atamıyorum ne yazık ki) bi beş dakikalık ara verip kendimi daha da motive etmek için içinde bulunduğum durumu betimlemek istiyorum.

Öğlen asfaltta yumurta pişirilen İstanbul, günün bu saatinde bizim balkona esiyor. Estikçe esiyor. Ben de henüz pişirmiş olduğum (hayatımda 2.dir, ama workin on it okey) mercimek çorbasını yavaş yavaş kaşıklıyorum. Aslında pişirmeyebilirdim de. Çünkü Td ile reçelli güzel Beşiktaş kahvaltısından sonra pek acıkmamıştım. Sonracığıma efendim bir yandan da güzel bir playlist ile komşuları rahatsız etmeden chill ediyorum falan. Beni böyle gören "aa roman yazıyo herhalde yazar mı ki ne yazıyo acaba" diye düşünebilir. Gecenin ilerleyen saatlerine kadar bu düşüncesini geliştirmeye müsait komşular olabilir. Selam canlarım. Her ne ise, Word'de yazdığım şey hakkında bahsedip de modumu düşürmeden; word'ün içinde modu düşük modu düşük dolanmaya gidiyorum. Aa ayrıca 2 gündür güzel bir adamın sırtına bakıyorum.
Bu haftanın da part time party designerı benim galiba. Temmuza ne kaldı ki.

Hülya Avşar beyaz basic tişörtleri makasla kesip biçiyor ve bir adet kesik bile olsa byh ile cüzdanını dolduruyordu.....
Aklımı oynatasım geldi 90 lira bi tişörte verilmez, kaldı ki makasla deşilmiş tişörte hiç verilmez. Hayır sonra bu yeni nesil de iyice saçmaladı diyoruz. 25 yaşındayım ve bu şey gerçekten i na nıl maz saçma.

iftar menüsü

Oruçlu olduğun bir günde, oruçlu olduğunu bildiğin insanlara iftar yemeği hazırlamanın en güzel yanı kokusundan lezzetini tahmin etmeye çalışmak, en kötü yanı ise bunu beceremeyip hepsini tuzsuz pişirmek. Bir iyi bir şey daha, güllaç. ve çay. ve tabi ki eline sağlıklar ardından afiyet olsunlar.

Sonra bir yandan basketbol bir yandan futbol maçı izleyen oruçlu adamların iftar saatini erteleme çabaları. Neyse ki çorba çabuk ısındı da saati ertelemediler.

 

Şimdi ise yine full time aile saadeti davetiye tasarım işime geri dönüyorum. Evet öyle anlatmadığım bir takım eğlenceli fakat yorucu süreçlerden geçildi. Bekarlığa vedası, İzmir düğünü-İstanbul düğünü derken küçük altına ışıkla bakan gözlerimin yerini kocaman gülen kıçım devraldı. Renkli ayakkabılar edindim o süre içinde. Güzel insanların aynı ortamda bulunmasına vesileler bulundu edildi. Sonrasında evde garip bir boşluklu hava esintisi hasıl oldu. Koridorun ortasındaki kapı sürekli kapalı, perdesi sürekli örtük. Ama eksik değil. Yine buralardayız.

 

İftar menülü yazının evlenen kuzen düğünüyle devam etmesi konusundaki gelişim kontrolsüzdü. Kısacık bahsedilmiş olarak kalsın. Önümüzdeki ay sonu bir ciğerimin yarısı ile daha bu mevzular başlamış olacak. Ona saklanalım. Bir diğer yandan zaten çok da farklı değiller. Edi ile Büdü gibi. Öyle birlikte halleriyle çok tatlılar.

 

 

Mayıs ayının dolu dolu geçmesine sebep bazı olaylar;

 

Tasarımlar, evde yalnızlıklar, kelimeler, kitaplar, çokça kelimeler, 3500 kelimeler, diyagramlar, slaytta diyagramlar, halaylar, dayılar, amcalar, enişteler, halaylar, damatlar, gelinler, gelinlerimiz, bilezikler, çeyrekler, tamlar, yarımlar, bütünler, beyazlar, pembeler, sarılar, kınalar, halaylar, altınlar, böcekler, kuşlar, uçaklar, halaylar, fotoğraflar, halaylar, demetler, akalınlar, halaylar, içkiler, bekarlar, sultanlar, havuzlar, içkiler, sular, ateşler, havalar, halaylar, erkekler, kadınlar, çocuklar, yaşlılar, halaylar, yeşiller, sarılar, kırmızılar, halaylar, arabalar, bardaklar, çaylar, börekler, çocuklar, çoraplar, sular, bikiniler, gözlükler, uçaklar, kavanozlar, çikolatalar, balonlar, altınlar, masalar, tekerlekler, elmaslar, görümceler, teyzeler, halalar.

 

ve emeği geçen niloşlar, minnoşlar kankiler

i na nıl maz mayıslardan 2016

 

istifalar, anlaşmalar, mailler, kahveler, çaylar, sigaralar, yolculuklar, kelimeler, okumalar, 5000 kelimeler, ortalamalar, başlıklar, referanslar, pazartesiler, perşembeler, salılar, cumalar, pazarlar, çarşambalar, üçler, beşler, yediler, yıllar, yemekler, gömlekler, vapurlar, kuşlar, öpücükler, çocuklar, bye.

 

geliyorlar atlılar.

rüzgar zamanlılar.

 

dardayım dostlar

Sunum teslimi ve mutluluk kıyafetleri arasında,
Kalabalık gecelerin kahve kokusunda
Dardayım..
Paintleyecek bile vaktim yok fakat ne isterim güzelce bir saçmalayayım.

Geçen sene 1 Haziran'dı, güzel bir Haziran'dı.
Bu seneki kurtuşum 2.
Bugün günlerden 24 Mayıs, yine güzel bir gündü.
Fakat yalan yok, güzelce bir sene geçmiş.

Çok değil 1.5 saat önce öyle güzel bir manzaranın üstündeydim öyle güzel bir sandviç yiyordum ve öyle güzel bir adamla uçuyordum ki......
Herşey yere adımımı atmamla son buldu....
Demek resmen kendime ay nasıl olsa unuturum diyip sürpriz yapmışım ayol.

trouble is what you bring.....

Ya radyoda çalan şarkı itti beni buraya. 1 dakikamı bile almadı bu postu oluşturmaya başlamak. Bir yandan da teslim için bir şeyler yapmaya yapıştırmaya çalışıyorum. Ama bu şarkı başladığından beri burada değilim. Hayatımın çeşitli anlarında çeşitli yerlerde dinlediğim için spesifik bir noktaya/bir ana gidemiyorum. Ama burada değilim. Şimdi ve burada hiç değilim.

Koop - Strange Love

#hüzündeğilsonbahardemek

 

 

 

 

 

H er sakini minnoş bir sokakta

A şırı hoş sesler, şarkılar duyarsın 

 

H ani idealisttir sarı saçlı teyzeleri

A man yavrum dikkatli ol diye uyarır

 

H ep isterim, hep isteriz

A ylar yıllar sonra bile

Z evkli olsun her dakikası

A ma pastadan mumu eksik etmeyelim ki

N ice yılları mumlu mutlu geçsin.

 

Çünkü onun adı #hüzündeğilsonbahardemek.

Heyyo.